Blog Post

نقاشی لبخند بر بوم دردها



به گزارش نیوزنگار سان گراف، شغلی پر دغدغه و متنوع دارد، با همه قشری از جامعه سر و کار دارد، زمان برایش بی معناست و به صورت ۲۴ ساعته می ایستد تا قد خمیده بیمارانش را راست کند، روزگارش را به سختی می‌گذارند از سویی باید تلخی‌های بیمار رنجورش را تحمل کند و از سویی دیگر پاسخگوی خانواده‌اش باشد.

عفت زارعی، یکی از هزاران پرستاری است که بیش از ۳۰ سال عمر خود را برای التیام دردهای تن رنجور بیماران روی تخت‌های بیمارستان صرف کرده است، خودش می‌گوید: ” اگر عاشق نباشید نمیتوانید پرستار بمانید و اگر صبر ندارید به این حرفه وارد نشوید.”

خانم زارعی کارش را در دوران جنگ و در بیمارستان امین آغاز کرد ” از بچگی عاشق پرستاری بودم، در دوران کودکی عروسکی داشتم که همیشه نخی دور گردنم آویزان می کردم و فشارش را می گرفتم و بعضی وقت‌ها هم دستمالی را خیس می کردم و روی صورتش میگذاشتم و ساعت‌ها ازش مراقبت می‌کردم.”

این پرستار باسابقه اصفهانی که در اولین سال آغاز به کارش درگیر بمباران‌ و خاموشیهای اضطراری جنگ بوده است، عمده‌ترین سختیهای شغلی‌اش رادر دوران آغاز به کارش در بیمارستان امین میداند: ” خاطرات خیلی خوبی را در بیمارستان امین دارم، آن زمان بیمارستان امین بیمارستان تخصصی زنان و زایمان و همچنین مرکز اورژانس زنان و مامایی اصفهان بود و تخت‌های اضطراری هم داشتیم، در شیفت صبح  سه نفر نیرو و در شیفت عصر وشب دو نفر پرسنل پرستار در این بیمارستان فعالیت داشتند، در هر شیفت حدود ۱۰ الی ۱۵ بیمار مازاد بر ظرفیت پذیرش می‌شد و ما از این بیماران پرستاری می‌کردیم؛ در روزهای اول کاری ام بمباران خیابان فروغی را داشتیم؛ در بمباران اسپرین گل بخشی از کادر بیمارستان را جا به جا کرده بودند و زمانی که من برای شیفت به بیمارستان مراجعه کردم به من اطلاع دادم که باید ادامه خدمتم را در بیمارستان بهشتی سپری کنم، وضعیت قرمز بود، من هم باردار بودم، باید به بیمارستان بهشتی می‌رفتم، کسی نبود که مرا به بیمارستات بهشتی ببرد، توی کوچه‌های تنگ و باریک پشه پر نمیزد، خودم را به چهار راه تختی رساندم، کنار خیابان ایستادم، خودرویی کنارم ایستاد و من را سوار کرد، نزدیک میدان انقلاب بمباران آغاز شد و تاکسی که من در آن بودم دو متر به هوا پرتاب و دوباره سرجایش برگشت که آن روز خاطره خیلی بدی بود.”

او که بر این باور است پرستاران خط مقدم جبهه کار کردند و ابر قهرمان‌های گمنام هستند، امروز مورد بی توجهی قرار دارند و بخش اعظمی از آن‌ها به فراموشی سپرده شده و آن طور که باید از آنها استفاده نشده است.

این پرستار معتقد است پرستاران در بُعد زمان و مکان تعریف نمی‌شود و همه جا می‌توانند کار کنند ” پرستاران بیماران را خانواده خودشان می‌دانند، من یک سال در بیمارستان بهشتی، هشت سال در بیمارستان امین و ۲۲ سال در بیمارستان الزهرا (س) فعالیت داشتم، همه موفقیتهای خودم را مدیون دعاهای بیماران می‌دانم، مرگ و زندگی را در بیمارستان‌ها دیدهام، معجزه‌های زیادی را دیدم هر روز حین کار الطاف الهی را می بینم و شیفته کارم شدهام.”

خانم زارعی در بخش‌های مختلف مامایی، بیماران سرطانی و اورژانس فعالیت داشته و همواره با رویی گشاده بیمارانش را درمان میکرده است. اوهمواره از سوی بیمارانش مورد توجه بوده چرا که بر این باور است پرستاری هنری مذهبی است که همواره خدا را در نظر دارد، او بر این باور است حقوق پرستاری در قبال خدماتی که ارایه می‌شود ناچیز است اما این شغل هنر آفرینی است که همتایی ندارد.

او همچنین به مهاجرت بالای پرستاران به خارج از کشور طی سال‌های اخیر اشاره میکند: ” تعداد زیادی از همکارانم پس از گذراندن طرحشان به کشورهای خارجی سفر کردند، تعدادی از آنها استخدام و تعدادی نیز برگشتند، همه بر این باورند آنچه در ایران آموزش می دهند چندین برابر بهتر و علمی تر از آموزش‌های خارج از کشور است، اما به همه توصیه میکنم دین خود به مردم این مرز و بوم را ادا کنند و کار و خدمت رسانی هر چند با درآمد کمتر از خارج را به عشق به مردمانشان ترجیح ندهند.”

این پرستار با سابقه کمبود پرستار را از چالش‌های پیش روی فعالان این عرصه میداند و می‌گوید: ” عوامل خطر آفرین زیادی سلامت پرستاران را تحت تاثیر قرار میدهد، عفونت‌های موجود در محل کار، استفاده از وسایل تیز و برنده آلوده به بیماری‌ها، انتقال بیماریهای واگیر دار و … از جمله این تهدیدات هستند ضمن اینکه سختی کار و خستگی ناشی از فشار کار میزان این آسیب‌ها را دو چندان می‌کند و این شرایط کمتر دیده می شود.”

خانم زارعی پرستاری را تیغ دلبه‌ای میداند که باید پرستاران با احتیاط روی آن حرکت کنند: ” پرستاران از سویی باید دل به دل بیمارانشان دهند و از سوی دیگر پس از شیفت کاری خسته کننده رضایت خانواده‌هایشان را جلب کنند؛ جسم خستهای که باید پس از پایان کار در بیمارستان در مهمانی‌های خانوادگی، خرید برای خانه، مشارکت در امور منزل، وقت گذاشتن برای آموزش و تربیت فرزندان و هزاران مسئولیت دیگر نیز روی پا بایستد که مبادا ذره‌ای از مسئولیتهایش خدشه‌دار شود و فردی از او ناراضی….”

About sungraph

Related Posts